دنیای عجیبی استآدم ها،پرندگانی بدون بال،مشتاق به پرواز اما،محکوم به سقوط هستند!آدم ها عجیبند ؛ کسانی که زنده هستند را به یاد نمیآورند ولی،برای از دست دادن همان ها اشک میریزندو اما من!!کسی که از خودش آدمی تنها ساخته است،کسی که از بهار هایی که گذشت خاطره ای و از جوانی نشانی نداردکسی که بی گناه هربار بالایِ چوبه های دار میرود و از خودش دفاعی نمیکند و تنها خواسته ای که دارد سیگار استکار از کار گذشته استتیر از کمان جَسته استمن مانده ام با زخم هایی که خوب نخواهند شد و چاره ای جز ادامه دادن با بال های زخمی نیستمن را با صدای بلند بخوانید که من مادرزاد برای فریاد کشیدن لال بوده اممرا با صدایی بلند بخوانید...

سینِ هفت سینم صدای تورا کم دارد

سازش نکرد بعدِ تو هر ثانیه ای که فراتر از سکوتم بود آزارش
بعدِ تو ساز های نا کوک زندگی آوازِ غمگین جدایی مینواخت
تنها میمانم
تنها مانده ام
تنها خواهم ماند
تمام فروردین های بعدِ تو برای من اول مهر خواهد بود